Protected: Schildering van Japan

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Advertisements
Posted in Uncategorized

Schildering van Wageningen in mei 2018

2018-05-13 avond

horizon vol mist

de wolken drinken toppen

takken grijpen lucht

2018-05-14 file

rood licht raakt mijn oog

met tegenzin op de rem

en kruipend naar huis

2018-05-15 file II

rijen op de weg

want afslag afgesloten

omweg gereden

2018-05-16 Ede

jongen volgt zijn hand

de route van hier naar daar

zijn eigen weg volgt

2018-05-17 wind

wolken spelen wild

opgejaagd vertrekt de wind

takken buigen diep

2018-05-18 magnolia

wouden van roze

weelderig sieren wegen

een ode aan ons

2018-05-19 Arnhem

verleden huizen

in ornamenten, gevels

verscholen in steen

2018-05-20

Deken van warmte
Tot met de wind het doek valt
En het gras naglanst

2018-05-21 aan de Rijn

verschuilende zon

waaronder golven spelen

samen met het kind

Posted in Poetry | Tagged , , , , | Leave a comment

Voorgelezen in Milonga – over de tongpiercing van Andreas

Het gezicht van Andreas vertrekt in opperste concentratie als hij de aangestoken sigaret tussen zijn lippen klemt.
‘Dat kan je beter niet doen,’ zegt Philippa.
‘We zijn bestaanslozen,’ zegt Andreas. Hij blaast een grote wolk rook richting het plafond. ‘Het is alleen maar beter als ik snel doodga.’
‘Niet voor ons,’ zegt Marten. ‘We zullen je ontzettend missen.’
Andreas veert theatraal omhoog. ‘Broertje!’
‘Huh, zijn jullie broers van elkaar?’ vraag ik.
‘Halfbroers,’ zegt Marten. ‘Zie je dat niet?’
Ze zijn beide blond met bleke ogen. Bij Andreas zijn ze meer blauw, bij Marten meer groen. Daar houden de overeenkomsten voor mij al op. Waar Andreas langer is, wint Marten in breedte. Andreas heeft zijn piercing en Marten het mysterieuze litteken op zijn kaak. Andreas is het middelpunt van de aandacht en Marten is een makke hond.
‘We hebben dezelfde vader,’ zegt Marten. ‘Hij woonde in een groep als hier en heeft in één jaar drie vrouwen zwanger gemaakt.’
‘O, dus jullie hebben nog een broer of zus?’
Er valt een stilte.
Marten klinkt alsof hij een steen doorslikt.
Philippa kauwt op haar lip en en zegt: ‘Zullen we de nieuwe lading nog een keer tellen?’
Andreas grist zijn pak sigaretten van tafel. ‘Goed plan,’ zegt hij.
Zodra we alleen zijn, vraag ik aan Marten: ‘Heb ik iets verkeerds gezegd?’
‘Nee, ik had mijn mond moeten houden.’ Hij kruipt weg in de bank alsof hij zojuist in elkaar geslagen is.
Het liefst wil ik hem een knuffel geven, maar ik durf niet.
‘Wat is er gebeurd?’ vraag ik.
Marten staart naar zijn voeten, die hij onophoudelijk strekt en buigt. ‘We hadden een jongere broer, Sven. Hij was ook actief in de bonnen. Een paar jaar terug was de SE ons op het spoor. We waren met meerdere teams, op verschillende locaties, en hielden draadloos contact. Toen versprak Andreas zich en verraadde de locatie van Sven en zijn team. Vlak daarna heeft hij zijn piercing laten zetten, om voortaan zijn tong in bedwang te houden.’
‘Wat erg,’ zeg ik. ‘En hij wilde mij laten geloven dat hij een piercing heeft omdat het leuker is met zoenen.’
Marten grinnikt. ‘Denk je niet dat je Andreas inmiddels goed genoeg kent om te weten hoe hij in elkaar zit?’
‘Ik denk het wel,’ zeg ik.
Marten staat op. Aarzelend zegt hij: ‘Ik ga even sorry zeggen.’

Lange tijd lig ik met gesloten ogen op de bank, tot een warmte tegen mijn dij mijn aandacht trekt.
Voor me knielt Andreas met de camera. Zijn vrije hand kruipt omhoog over mijn been. In een reflex trek ik mijn stiletto en haal deze langs zijn wang.
‘Ah!’ Andreas brult en wankelt achteruit. ‘Kutwijf!’ schreeuwt hij. Bloed welt op uit de snee. Hij drukt zijn hand ertegenaan maar alsnog glijdt een rood straaltje richting zijn kin.
Dan kalmeert hij plotseling en zakt op de salontafel. ‘Het spijt me, Amber, oké?’
Ik haat het dat hij mijn naam zegt.
‘Er gebeurt niets wat jij niet wilt,’ zegt hij en hij toont me zijn handpalmen. ‘Maar je moet begrijpen dat je een mooie jonge vrouw bent. En die kunnen mannen moeilijk weerstaan. Ik moet geld verdienen. Jij kan daarbij helpen.’
‘Als je dit nog een keer doet snijd ik je keel open,’ zeg ik. De punt van mijn stiletto zweeft dreigend tussen ons in.
Dan snelt Marten binnen. Hij sleurt Andreas overeind, en bereidt zich voor op een flinke uithaal, maar op het laatste moment vloeit de agressie uit zijn lichaam.
‘Uit mijn ogen,’ zegt Marten hees.
‘Ze is van jou,’ zegt Andreas nadrukkelijk en hij slaat Marten hard op zijn rug.
Marten zakt naast me op de bank. ‘Gaat het?’
Nu pas merk ik dat mijn hele lichaam trilt. Met moeite leg ik mijn stiletto op tafel.
‘Is het waar dat hij geld verdient met filmen?’ vraag ik.
‘Ja.’ Marten trekt zijn schouders omhoog. ‘Je vader leerde ons om geld te verdienen met streamen. We deden cartoons en persiflages van hoge militairen, en Mirror zelf natuurlijk. Maar na de dood van je vader viel het hele netwerk van volgers uit elkaar. We hebben van alles geprobeerd, maar erotische filmpjes verdienen het best.’
‘Ik heb niet het idee dat Andreas me alleen wil filmen.’
‘Zolang je nee blijft zeggen, gebeurt er niets. En anders kom je naar mij, oké?’
Opeens voel ik me licht van binnen. Marten staat aan mijn kant. Ik laat het toe dat hij me tegen zich aan trekt.

Posted in Fiction | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment