Blog 1 Fico Ficus

Het eerste wat ik doe als ik thuiskom is Fico aandacht geven. Ik vul mijn waterkoker met water en giet het bij zijn pot in. Fico is namelijk een ficus. Als student heb ik weer net gebrek aan geld en tijd en zo om een gieter te kopen. Maar Fico heeft daar helemaal geen moeite mee. Hij wacht me elke avond fier op en zijn blaadjes glanzen heerlijk groen. Na Fico volgen Mina (muntplant), Hannah Zeventien (hyacint), en Coco (cactus), hoewel die laatste me vaak zo rimpelig aankijkt dat ik soms bang ben dat hij helemaal niet van water houdt. De volgende op mijn lijstje voor aandacht zijn Guala, Sterke René, en Gaaitje. Een koala, een hond, een papegaai die geen water nodig hebben. Geen eten ook, trouwens. Ze hebben genoeg aan een stukje pianospel en af en toe een aai over hun kop. Ze kijken elke keer weer dromerig naar me op als ik een stukje pingel en als ik geen zin meer heb zeuren ze ook niet om meer. Dan is er nog de olifant. Hij heeft geen naam. Toch is hij veel belangrijker dan alle anderen bij elkaar. Want zo eens in de maand heb ik behoefte aan iets warm zacht-stevigs om die tijd van de maand te overleven. Dat is altijd precies de tijd dat vriendlief in geen velden of wegen te bekennen is. Opeens is er dan overwerk, of ‘met vrienden afgesproken’, of sport zus en zo, of ‘even een rondje Gamma’… Dat wil ik dan echt, echt niet horen als ze bezig zijn m’n baarmoeder te ontkoppelen. Hoewel de olifant precies doet wat-ie moet doen, neem ik meestal alsnog te veel pillen tegen pijn en kom dan in een kunstmatig lome toestand waarin ik zogezegd ontzettend hete lendenen krijg. Vriendlief merkt dat direct als hij langskomt. ‘Douchen?’ stelt hij voor. Naderhand lig ik weer zielig te zijn op bed. Vrouwen hebben het zo zwaar. Ze moeten vrouwen genetisch manipuleren om slechts eens paar jaar te lijden. Net na Oud en Nieuw, als toch iedereen in de winterdip zit vanwege een vitamine D-tekort. Dan kunnen die buikkrampen er nog wel bij. Fico gaat niet mee in mijn onwereldse fantasieën. Kalm en statig staat hij in de hoek bij het raam. Ik geef hem nog een beetje water.

Advertisements

About chb

Writer, scientist, puzzled by mankind.
This entry was posted in Fiction, True Stories and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Please leave a comment after reading:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s