Londen

het meisje en de grote stad ontmoeten
in haar voetstappen, ze ontdekken
waar de tijd niet opstaat met de zon

er is geen enkel punt waar alle lijnen samenkomen
de sporen slingeren als het water
hoogtes hellen
vlaktes krommen
de mensen dwalen
in het zicht van de stad

stiltes waaien door het verborgen park
waar ze naakt het gras beligt en luistert
naar de geluiden van de stad

haar leven past niet in een koffer, daarom
laat ze een stukje achter
van zichzelf, de afdruk van haar handen
op zongewarmde steen

het meisje en de grote stad lachen

lachs,
uit Londen

Advertisements

About chb

Writer, scientist, puzzled by mankind.
This entry was posted in Poetry and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Please leave a comment after reading:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s