De herinneringen van papa

‘Ik vond het altijd leuk als papa over vroeger vertelde’, zeg ik.
Mama roert in haar plastic koffiebekertje. Ze zit tegenover me in de restauratie van het ziekenhuis.
‘Al deed hij ook best gemene dingen. Zoals kikkers opblazen met een rietje. Of met zijn katapult krammetjes schieten op katten, en dan kijken hoe hoog ze sprongen.’
Mama neemt een slok koffie. De wallen onder haar ogen zijn net zo donker als haar zwarte haar. ‘Had ik nu al boodschappen gedaan voor je broertje?’ Ze fronst.
‘Ja, mam. Ik ben zelfs mee geweest.’
‘Ach, ja.’
Achter de balie hebben ze warme pasta, soepen, chips, en cake. Papa had vroeger weinig. De rijken in zijn dorp hielden regelmatig een feest. Papa stal dan eten via een openstaand raam. Of hij deed alsof hij was uitgenodigd voor een tuinfeest en at net zo lang tot hij werd ontdekt.
We gaan terug naar papa’s kamer. De geur van desinfectans kleeft aan mijn huid en de binnenkant van mijn neus sinds de eerste dag dat we papa binnen brachten.
‘Hey!’ zegt papa als we binnenkomen.
‘Weet je nog, pap, dat je melkbussen opblies met carbid?’
Papa lacht. ‘Dat gaf me een knal!’
‘Kwam de politie wel eens?’
‘Ja joh! Maar dan rende je gewoon hard weg.’
Ik haat het dat papa het einde van zijn leven niet kan leven zoals hij dat wil, strak ingestopt door een verpleegkundige en een buisje door zijn neus naar binnen. Hij is een man die op de bonnefooi naar Spa-Francorchamps reed en zonder kennis van Frans een hotelkamer kreeg. Hij zette illegaal fuiken op om extra geld te verdienen voor zijn familie. En toen hij nog lang haar had, ging hij zo uit z’n dak bij de Rolling Stones dat hij en z’n vrienden alles hebben gesloopt wat gesloopt kon worden.
Hij wist altijd zijn doel te bereiken, en brak hier en daar een regel gewoon omdat het kon. Ik herken mezelf in papa’s herinneringen.
De dokter komt binnen in zijn lange witte jas. Hij heeft een clipbord met resultaten die ons vertellen wat we vanaf het begin al wisten. Papa heeft nog een paar dagen.

Advertisements

About chb

Writer, scientist, puzzled by mankind.
This entry was posted in Fiction, True Stories. Bookmark the permalink.

Please leave a comment after reading:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s