De zeven levens van Harry – 1

‘Klote Joker.’ Harry telde vijf kaarten van de stapel en voegde deze bij de kaarten in zijn hand. Met moeite kon zijn duim alle kaarten op hun plek houden.
Gerard slurpte van zijn koffie. Zijn arm en lippen trilden van de Parkinson, maar afgezien van een paar spetters op het servet rond zijn nek, kwam alle koffie binnen. ‘H-harten’, zei hij.
Harry gooide de hartenboer op. ‘Schoppen.’
Gerard gooide de schoppentwee op.
‘Klote twee.’ Harry telde twee kaarten van de stapel. Zijn hand begon vol te raken met te veel kaarten door elkaar. Hij legde alle kaarten op tafel. ‘Eerst sorteren’, zei hij.
‘D-d-doe geen moeite, zei Gerard en legde de schoppenzeven en de schoppenvijf op. ‘Uit. D-d-dokken!’
‘Klote man. Als je die paar centen van mijn pensioen wint dan betaal jij de drank voorlopig.’
‘Best. Z-z-zuster! Twee ci-ci-citroentjes!’
Zuster Petra vulde twee glaasjes met een borrelende vloeistof uit een grote fles. Ze had nagels met witgelakte randen. Om haar ringvingers zaten ringen, een verlovingsring, een trouwring. Bijna had Harry de handen van zuster Petra gepakt. Het glaasje stond op tafel. De tafel was bedekt met een donkerrood kleed. Kleine belletjes dreven naar het oppervlak van de vloeistof in het glaasje. Naast het glaasje lagen speelkaarten op een slordige hoop. Harry pakte de kaarten en begon ze te sorteren. Harten, schoppen, klaver, ruiten. Hij dronk van het glaasje met de borrelende vloeistof. Het prikte op zijn tong en in zijn keel. Toen het glaasje leeg was, wist hij niet meer wat hij gedronken had.
Er waren stemmen overal om hem heen. Oude, kakelende stemmen. De geur van sigarenrook. De geur van desinfectans. De geur van desinfectans. De geur van desinfectans. Een wankel gevoel raasde door zijn borstkas. Harry staarde naar de stapeltjes kaarten, dertien kaarten per stapeltje, twee jokers ernaast. Zijn handen trilden toen hij de stapeltjes samenvoegde en begon te schudden tot het wankele gevoel wegtrok. Hij kende het wankele gevoel. Hij wist alleen niet meer waarom hij het voelde.
Buiten kleurden de bomen. Sommige bomen werden geel. Anderen werden bruin. Weer anderen rood of oranje. De bladeren wiegden mee op de wind en dwarrelden op het gras tot een gekleurde deken. De zon kwam omlaag. De zon stond net boven de huizen en rimpelde in een zee van goud. Het schouwspel van kleuren danste. De zonsondergang. De herfst. Het vuur in zijn ziel smeulde en brandde. Hij voelde zich blij. Hij voelde geluk. Hij wilde het vastgrijpen en nooit meer loslaten.
Op het donkerrode kleed lag een boekje met inkleurtekeningen. Harry kon zich niet herinneren dat het daar eerder ook lag. Hij bladerde door het boekje. Veel tekeningen waren ingekleurd. Eén inkleurtekening, een landschap van lijnen die samenkwamen tot bladeren en wolken, was niet helemaal af. Alle ruimtes waren zo ingekleurd dat ruimtes met dezelfde kleur elkaar niet raakten. De volgende tekeningen in het boekje waren leeg.
Harry volgde de vormen en lijnen van de inkleurtekening die niet helemaal af was. Er zou nog één kleur nodig zijn om de tekening af te maken. De perfecte kleur.
Harry herinnerde zich dat er iets geschreven stond aan de binnenkant van de achterkaft. Hij herinnerde zich dat omdat hij zijn hele leven had gezocht naar de perfecte kleur. Hij had de perfecte kleur gevoeld. Hij had de perfecte kleur willen gebruiken om de laatste witte vlakjes van de inkleurtekening in te kleuren. Maar de perfecte kleur had zich niet laten vangen. Er was geen potlood, geen verf, geen krijt, geen stift, geen poeder, geen vloeistof, helemaal niets dat de perfecte kleur was.
Hij vouwde het boekje open bij de achterkaft. De woorden waren geschreven in een handschrift dat niet de zijne was. Zijn ogen dwaalden een paar keer over de woorden voordat hij de letters begreep en een stem die hij lang niet gehoord had in zijn hoofd zei: “Zo grenst de tekening het dichtst aan perfect. Met geen enkele kleur zal de tekening perfecter zijn. Zo heeft Lillian het bedoeld.”

Advertisements

About chb

Writer, scientist, puzzled by mankind.
This entry was posted in Fiction. Bookmark the permalink.

Please leave a comment after reading:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s