Ineens stonden er huizen

ineens stonden er huizen
de bloemen waren begraven
jouw voetstappen waren niet langer in het verende gras

ineens was de wind van richting veranderd
als de zon scheen was het daar niet meer uit te houden
en de regen suisde niet langer, die kletterde op straat

jouw stem droeg niet langer ver, maar zou echoën
‘kijk, daar is er één!’

soms zag ik ze
vogeltjes met monsterlijk lange poten die holden
en schuilden in holletjes die lang verzopen waren
in asfalt

ineens stonden er huizen

Advertisements

About chb

Writer, scientist, puzzled by mankind.
This entry was posted in Poetry and tagged , , . Bookmark the permalink.

Please leave a comment after reading:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s