waar ik los raak

waar ik los raak
gevleugeld los raak
van onze verstrengelde handen

mag ik mezelf zijn
jij een vreemde zijn
wij niet ergens samen zijn
jouw woorden niet gehoord hebben

mijn hart verkrampt
strakker dan ooit
en het zakt dieper onder zwarte golven

maar waar ik los raak
begin ik

Advertisements

About chb

Writer, scientist, puzzled by mankind.
This entry was posted in Poetry and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Please leave a comment after reading:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s