Kompas

hij droeg een kompas op zijn hoofd
het wijzertje was een wispelturig wijzertje
het wees dan weer hier en dan weer daar
hij liep alle wegen tot aan het einde en weer terug
maar lang niet alle wegen hadden een einde
dus hij liep in bochten en afslagen eindeloos
de hele wereld rond

hij kwam een meisje tegen
op haar wang stond een pijltje
het wees omhoog
hij liet het meisje op zijn schouders
en zij plukte voor hem een ster

hij liep naar huis met de ster onder zijn arm
thuis liet hij de ster op boven zijn huis
voor later,
als hij zijn richting begreep

Advertisements

About chb

Writer, scientist, puzzled by mankind.
This entry was posted in Poetry and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Please leave a comment after reading:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s